Reisverslagen Zuid Afrika

Reisverslagen - Volledig

Erik en Renata van Tilburg (Go South Africa met kids)

Edwin v. Heinigen & Mireille Raaphorst

Tineke Bruno

Marianne Rijvers

Reisverslag Erik en Renata van Tilburg (Go South Africa met kids):

Met de nachtvlucht begint onze reis. Bijna vier weken zullen we met onze zoon Fabrizio van 10 jaar en onze dochters Flavia en Rosalba van 9 en 6 jaar door Zuid-Afrika reizen. Wekenlang hebben we er naar uit gekeken. De hulp van Marcella was altijd even enthousiast als we weer belden met vragen. Het was immers zo moeilijk je voor te stellen wat ons te wachten stond. Ook de kinderen beseffen dat we iets bijzonders gaan doen, maar kunnen nog niet goed bevatten wat dat dan is. De Center-Parcs-achtige bungalow in Graskop is een vertrouwd begin en vermoeid van de vlucht en 350 km auto rijden vallen we snel in slaap. De volgende dag rijden we de Panoramaroute en de kinderen genieten van telkens weer stoppen om een stukje te klimmen of langs de rand van watervallen te lopen. Maar de echte verassing komt als Rosalba, op weg naar Hoedspruit, een giraffe langs de weg ziet wandelen. Ineens dringt het door dat we echt wilde dieren gaan zien, nu al, we zijn er pas net! Vanaf dat moment zijn we ondergedompeld in de wereld die thuis zo onvoorstelbaar leek.

De game-walk met Brenda, een Nederlandse ranger van 25 jaar, is een geweldige start van onze safari’s. We leren van alles over het woud, de dieren, hun sporen en nathourlijk hun poep. Fluisterend hurken we neer als we twee neushoorns vlak voor ons zien staan. De nyala’s, impala’s, elanden en andere antilopen die we zien, zijn al bijna niet meer te tellen. Na 3 hour concentratie is het uitgebreide ontbijt bij de lodge een vrolijk gebeuren. De volgende dag staan we echt vroeg op om bij zonsopkomst al bij het Krugerpark te zijn. We zijn de gate nog maar net door en wij ouders turen op de kaart van het park als onze kinderen een gil geven. De rest van de vakantie moeten wij aanhoren hoe zij een jagende leeuw de weg over zagen springen achter twee impala’s aan. Alle ‘beloofde’ dieren komen op ons pad en we genieten. We speuren samen, want vijf paar ogen zien meer dan twee paar. De waterijsjes in Berg en Dal geven het vertrouwde vakantiegevoel.

Hlane in Swaziland is onze volgende bestemming. ‘Alle mensen kijken naar ons’. Maar ja, dat is ook niet zo vreemd met drie blanke kinderen in een supermarkt waar verder alleen gitzwarte mensen lopen. Terwijl de olielampen in en voor ons huis branden en de kinderen hun eigen kampvhour stoken, genieten wij van het echte ‘Out of Africa’ gevoel. De game-drive biedt ons de volgende ochtend leeuwen, rhino’s, kroki’s en veel olifanten. Als één olifant wel erg dichtbij komt en met zijn slurf de auto binnen dringt zitten we ademloos tegen elkaar aan gedrukt. ‘Woh, dat was spannend, blij dat de ranger erbij is´. De reis door Swaziland is er één van mensen en vee op de weg, suikerriet en bananenplantages, kleine nederzettinkjes liggen overal verspreid.

Terug in Zuid-Afrika krijgen we ons eigen rondavel bij de Hluhluwe bushlodge. De mooie tuin heeft een zwembad en ondanks dat we nu wel weten hoe koud dat water is, duiken de kinderen er toch weer in. Het mooie weer midden in deze Afrikaanse winter is een kadootje. We ontmoeten hetzelfde Nederlandse gezin als in De Ruimte en de kinderen hebben al snel hun eigen tafel in het restaurant. MSN-adressen worden uitgewisseld. Van de krokodillen en rhino’s in St.Lucia gaan we naar het Hluhluwe. Het wordt al bijna gewoon, de buffels, giraffen en zebra’s, de gnoes en de vlakvarkentjes. Tot we moeten vluchten voor twee woeste olifanten die ons achtervolgen. Het vertrouwen in papa blijkt nu even minder groot dan in een vreemde ranger. Bij Mtunzini zitten we voor het eerst aan de Indische Oceaan. Wij alleen, met zijn vijven op het schitterende, eindeloze strand.

Dan op naar de Drakensbergen. Een lange rit. Onze ruime Toyota Condor, de MP3-spelers, de dagboekjes en gewenning doen wonderen. Het wordt beloond. Op het topje van Eagles Mountain Rock staat ons houten huis met vides en speelzolder, in een onwaarschijnlijk mooie omgeving. De boomhut, klim- en klauterpalen en touwen, het enorme konijnenhok en de kinderen van de eigenaresse, geen seconde talen we naar roller coasters of waterglijbanen. We wandelen door de bergen naar een beekje, helder en koud en picnicen uit de mand van het ontbijt. Terwijl onze kinderen nooit eerder paardgereden hebben, lopen en draven we twee hour over de bergen en zien in de verte ons huis op de majestueuze Eagles Mountain Rock liggen.

Op weg terug naar de kust maken we kennis met het voormalige thuisland, Transkei. Hier zien we rondavels in alle kleuren, veel blote voetjes en vrouwen met emmers water op hun hoofd. De ontmoeting met een groepje schoolkinderen die spontaan voor ons dansen en zingen is prachtig. We geven ze onze hele voorraad stiften en kleurpotloden voor school. ‘Want deze kinderen zijn echt arm, hè mam’. Arm volgens onze normen, dat zeker, maar wel vrolijk en spontaan! Na de Transkei komen we duidelijk steeds meer in het door blanken bepaalde deel van het land. De farms zijn prachtig, de eigenaren telkens even vriendelijk en het eten steeds prima. Wonderlijk toch, hoe we met een brok in de keel de townships langs de weg zien maar onze kinderen net zo makkelijk twee minuten later kibbelen of om nog een snoepje vragen. Nathourlijk lopen we samen over de hangbrug in het Tsitsikamma-park en bezoeken we het Addo Elephant park. Met weemoed, het zal immers de laatste ontmoeting met groot wild zijn.

Weer valt op hoe kindvriendelijk Zuid-Afrika is. Overal zijn de mensen aardig tegen ze, overal betalen ze halve prijzen. Een volgend hoogtepunt zijn de struisvogels. Zagen we tot nu toe steeds een enkele volstruis, in Oudshoorn zijn er honderden. De rondleiding op de struisvogelfarm is interessant, het ei met kuiken ontroert en het ritje op zo’n beest is echte pret. Het regent als we in Paarl aankomen. Voor het eerst brengen we een middag binnen door. We lezen en doen spelletjes bij de open haard. De volgende ochtend schijnt de zon alweer en we rijden naar Hermanus op zoek naar walvissen. Hermanus is een leuk badplaatsje maar is het een rots die de golf daar beweegt of zou het echt een walvis zijn? We ronden het Kaapse schiereiland en tot onze verassing zien we nu walvissen van heel dichtbij spelen en water spuiten. De pinguïns van Boulder Beach lijken er neergezet voor toeristen maar vertederen toch door hun grote aantal en parmantige wandelgang. Net als iedereen maken ook wij de beroemde foto’s aan Cape Point. Voor het eerst merken we dat Zuid-Afrika toeristen uit de hele wereld trekt. Maar ook hier is zoveel ruimte dat we ons even later weer alleen wanen, als we over de Chapman’s Peak richting Kaapstad rijden. Met gemengde gevoelens, we willen nog helemaal niet naar onze laatste bestemming. Het Guesthouse in Kaapstad is net als alle eerdere accommodaties weer een fraaie verassing. Op zo’n toplocatie, zo’n leuk kleinschalig huis. We bezoeken het Waterfront. Mooi, gezellig, maar eerlijk gezegd kan het voor mij niet tippen aan het nathourschoon van het noorden of de beleving van het Zuid-Afrika van de thuislanden. Nathourlijk lazen we ‘De lange weg naar de vrijheid’ van Nelson Mandela. De gids die als voormalig gevangene van Robben Island ons vertelt over de gebeurtenissen ‘in prison’ en daarbij gepassioneerd zijn strijd voor verdraagzaamheid voert, doet de grote groep bezoekers zwijgen. Als hij uitgesproken is barst er een ontladend applaus los. De rest van de dag blijf ik wat afwezig van het hier en nu rondlopen door Kaapstad, telkens weer bedenkend hoe kort het allemaal geleden is, dat apartheid hier gewoon leek. Onvermijdelijk komt er ook voor ons een eind aan deze reis. Met een zekere berusting stappen we in het vliegtuig. We zullen nooit vergeten hoe wij dit samen beleefd hebben. De kinderen hebben thuis één probleempje ‘ik weet niet wat ik op school moet vertellen, want ik heb zoveel te vertellen’.

Reisverslag Tineke Bruno:

Reisverslag Marianne Rijvers:

Wij zijn inmiddels alweer 1,5 week terug van onze vakantie en zoals beloofd zouden we iets laten weten over (een paar van) onze ervaringen. Welnu - wij hebben een geweldige vakantie gehad ! Wat een fantastisch land is het toch, rijk in nathour, rijk in mensen en rijk in vergeving en veerkracht- gezien hun (meer en minder recente) verleden.

Het begon nogal spannend - onze vlucht was met 10% overgeboekt - hoewel we dachten ruim op tijd op Schiphol te zijn kregen we doodleuk te horen dat het feest misschien niet door kon gaan die dag. Dat was erg vervelend, en behalve ons zagen we heel wat andere mensen boos reageren. Gelukkig viel het achteraf (voor ons althans) allemaal wel mee en konden we gewoon vliegen, maar misschien is het een goed idee wanneer jullie hier voor waarschuwen bij het boeken van een reis en aangeven wat je er zelf aan kunt doen om een overboeking te voorkomen. Nog eerder inchecken misschien ?

Omdat we niet alleen voor de nathour en de dieren wilden gaan hebben we 2x een township bezocht. Een maal in St. Lucia, waar we een middelbare school hebben bezocht en hebben gedanst en gezongen hebben met kleuters. Een goed idee daarbij is om snoep mee te nemen dat dan door de juffen word uitgedeeld. De andere townshipervaring hadden we in Cape Town. Dat was erg indrukwekkend, misschien vanwege de massaliteit, maar ook omdat we van heel dichtbij gezien hebben hoe mensen in erg moeilijke omstandigheden een bestaan proberen op te bouwen op allerlei manieren. Zo bezochten we een dame die 14 jaar geleden een gaarkeuken was begonnen. Door haar voorbeeld zijn er nu zo'n 15 gaarkeukens in die bhourt waardoor ca. 2000 kinderen elke dag gevoed worden. Ook bezochten we het bed&breakfast van ene Vicky, met bruidssuite en al - echt hartstikke leuk en misschien ook nog een idee voor jullie programma (ik kan jullie wat meer gegevens sturen als je geinteresseerd bent). We hadden een leuke gids die veel wist te vertellen over de mensen en die velen ervan personlijk kende. Zeer de moeite waard en we hebben ons erg veilig en welkom gevoeld. De kinderen dansten, en iedereen lachte en zwaaide naar ons, op een gemeende manier. En dat terwijl je ook langs de herdenkingsplaatsen komt waar amper 15 jaar geleden mensen vermoord zijn in de apartheidsstrijd... 

Ook hebben we Robbeneiland bezocht. Heel bijzonder. Ik heb tijdens de vakantie "Long walk to freedom" gelezen van Nelson Mandela, dus het was wel erg sprekend om aan het eind van de vakantie in de cel rond te lopen waar deze bijzondere man zo'n 18 jaar van zijn leven heeft doorgebracht. Het rondgeleid worden door een ex-gevangene is speciaal maar leverde ons ook dubbele gevoelens op. Het was duidelijk dat in elk geval een aantal van deze mensen zich niet meer in staat voelen te functioneren in de buitenwereld en  dus de "veiligheid" van hun vroegere gevangenis verkiezen boven een vrij(er) maar ook moeilijker leven in de rest van de maatschappij.
                                                                                                                                                              
Overigens kregen we van onze gids in Cape Town een paar goede tips. Je wordt er soms behoorlijk belaagd door bedelende kinderen, maar hij zei dat het erg onverstandig is ze geld te geven omdat ze dit gebruiken om lijm te kunnen kopen om te snuiven. Beter is het wat eten voor ze te kopen. Met geld geven hou je de ellende alleen maar in stand. Overigens schijnt men in Cape Town een project op te starten waarbij toeristen in hun hotels / b&b vouchers kunnen kopen voor ZAR 5 die ze in plaats van geld aan die kinderen kunnen geven. Daarmee kunnen de kinderen niets anders doen dan naar bepaalde winkels gaan waar ze er eten voor krijgen. Een heel goed plan lijkt me en zeker het volgen waard. Want als je daar bent wil je graag iets doen, hoe weinig ook. Maar wat heeft het voor zin als je ze van de regen in de drup helpt ?? Dat geldt overigens ook voor de souvenirsmarkten: deze schijnen vooral beheerst te worden door niet-Zuidafrikanen, vooral the Waterfront. In Cape Town is wel een locale souvenirsmarkt waar met name de Zuidafrikanen zelf hun spullen verkopen, maar jammer genoeg weet ik niet meer waar dat precies is. In elk geval in het centrum, want we kwamen er langs tijdens onze culturele toer. Misschien kunnen jullie dit soort dingen noemen op jullie site.

We hebben een aantal safari's gedaan en andere activiteiten en daarbij hebben we talloze dieren gezien, waaronder nathourlijk olifanten, zebra's, talloze impala's, neushoorns (ook de zwarte !!), struisvogels, antilopen, stekelvarkens, buffels, giraffen, gieren, roofvogels, walvissen (met jonkie), vossen, springhazen, nijlpaarden, krokodillen, vlakvarkens nathourlijk - nou ja, te veel om op te noemen maar allemaal erg opwindend. 
                                                                                 
Maar het meest spectaculaire was toch wel toen we in Hluluwe-Umfolozi National Park waren, waar we eerder al buffels, olifanten en neushoorns (ook die zwarte dus) hadden gezien. Na een heerlijke braai gingen we verder, op zoek naar luipaarden en leeuwen. Rick, onze gids, had ons gezegd vooral ook in de bomen te kijken omdat de luipaarden daar nu zouden rusten. Na een tijd lang rondturen dacht ik: in welke boom zou ik gaan liggen als ik een luipaard was ? Ik had het nog niet gedacht of ik zag iets liggen in een prachtige boom - het licht scheen er net op. Ik riep naar Rick, die de 4x4 in de achteruit zette en jawel... wat ik had gezien was een dode impala die in de "oksel" van de boom gesleept was door een luipaard. Het luipaard zelf was nergens te zien; waarschijnlijk hadden we hem gestoord.
                                                                            
Rick ,een erg goede en vriendelijke gids, was net zo opgewonden als wij. Hij vertelde dat het erg uitzonderlijk is dat een luipaard overdag jaagt; eigenlijk is het een nachtjager. Maar de prooi was nog vers en onaangeraakt; de buik was nog niet opgezwollen. Het luipaard moest in de bhourt zijn; hij zou zijn prooi zeker niet in de steek laten zodat andere dieren hem zouden afnemen. Dus... wachten maar... en JAWEL, na wat een eindeloze tijd leek sprong een schitterend luipaard in de boom en hij (of zij ??) begon te eten van dat arme impalaatje. Iedereen in onze auto sidderde van opwinding, want dit was werkelijk een uitzonderlijke ervaring ! We filmden en namen foto's, waardoor we denk ik nogal luidruchtig waren. Opeens keek het luipaard om, recht in onze lens (BINGO ! - zie foto) en daarna sprong hij uit de boom. Toen zijn we weg gereden, om dit prachtige dier de kans te geven in alle rust z'n lunch te nuttigen.

We waren behoorlijk euforisch - 4 van de 5 Big Five hadden we gezien op die dag, en daarnaast nathourlijk nog talloze andere prachtige dieren en planten. We wilden ze wel graag zien, die Big 5, maar we waren ook dik tevreden met de pracht van de omgeving en al die andere geweldige dieren, zoals bijvoorbeeld een paar spelende jonge giraffen die in een ongelooflijk tempo, onder toezicht van hun statige ouders, door de bush op en neer raceten, waardoor we allemaal in de lach schoten. Of die zwarte neushoorn met kleintje, die we op veilige afstand zagen. Zwarte neushoorns schijnen erg gevaarlijk te zijn en aan te vallen zodra ze mensen ruiken (volgens onze gids). Er zijn er niet meer zo veel, dus Rick was erg opgetogen dat hij ze die dag wel zag.

Maar goed, die leeuwen.. We hadden ze op eerdere safari's in het wild gemist (wel in de verte horen brullen maar hoewel indrukwekkend is dat toch net niet the real thing.... Ook hadden we tijdens een bezoek aan een sanctuary witte leeuwen gezien, van jong tot volwassen, wat ook heel bijzonder was. Toch waren ze ons in het wild nog steeds ontgaan. Maar op die dag in Hluluwe voelden we dat het geluk ons toelachte, dus gingen we op aanraden van een paar andere gidsen naar een plek waar eerder die dag leeuwen waren gezien. Toen we er voorbij reden zagen we gras dat wuifde in de wind, en een grote plas water, maar geen leeuwen. Of toch......? Jawel hoor, opeens zag ik (ik had die dag bijzonder scherpe ogen blijkbaar) het uiteinde van een leeuwenstaart (met die bruine harige pluim) boven het gras op en neer bewegen. Ik riep "I see a lion's tail !!!". Op de rem dus, en jawel, twee mannetjes, broers die samen 1 territorium deelden, werden langzaam wakker van hun middagdutje. Ze lagen een eindje van elkaar lekker in het hoge gras. Eerst met de staart wapperen, dan eens lekker op de rug rollen en geeuwen, en dan nog eens verder kijken... We zagen ze nauwelijks in het gras, maar een van de twee had blijkbaar dorst en dus stond hij op en liep langzaam en majestueus naar het water waar hij rustig dronk en maar weer eens ging liggen. Dit dier was zo relaxed en dit was zo duidelijk zijn thuis, het was een genot om te zien. Je snapt waarom hij de koning onder de dieren word genoemd, al is hij feitelijk bijzonder lui en niet erg sociaal volgens de specialisten...

Overigens zie je ook hier hoe onverstandig mensen kunnen zijn. Ondanks talloze waarschuwingen stapten mensen toch uit om te fotograferen, blijkbaar niet in de gaten hebbende dat broer nummer twee zo'n dertig meter of dichter bij hen vandaan nog steeds in het gras lag te kroelen. Je gaat dus ook snappen waarom er toch ongelukken gebeuren. En het ergste is dat de dieren dan de schuld krijgen en de rekening moeten betalen. ZEER onterecht nathourlijk.

Een van de belangrijkste ervaringen voor mij was werkelijk te voelen dat ik als mens in die omgeving niet veel voorstel, en dat de dieren en de nathour de baas zijn. Dat weet je ook weer wanneer een eenzame olifant opeens midden op de weg voor je staat en wat met z'n oren gaat flapperen. Wat weet de gemiddelde toerist nu van de signalen die zo'n dier uitzendt ? En dan is hij opeens toch wel erg groot en imposant hoor !

Wij vonden Hluluwe trouwens nog veel mooier dan het Krueger, omdat het heuvelachtiger is waardoor je veel meer kunt zien. Ik weet nathourlijk niet hoe het in het noordelijk deel van het Krueger is, maar Hluluwe is zeer de moeite waard. In het Krueger waren we te laat voor een gamedrive - men zei ons dat we die een jaar van te voren hadden moeten boeken. Ook in Timbavati hadden we de pech dat we niet mee konden met de eerste gamedrive omdat een groep van 20 personen ons voor was. Gelukkig hadden ze als alternatief het cheetahproject, wat wij ook erg leuk vonden. Heel fijn voor ons dus dat we in Hluluwe zoveel geluk hadden !

Hoewel onze vakantie in het algemeen erg goed is verlopen hadden we in het begin dikke pech met onze Avis-auto's: we kregen op zondag onze eerste - die kregen we niet in de vijfde versnelling (viel gewoon terug in de vierde). Die werd dus op maandag omgeruild voor een gloednieuw wagentje. We reden diezelfde dag nog naar Pilgrim's rest en dachten al: wat schakelt 'ie raar... De volgende dag, na een gigantisch onweer, een volslagen door mist verborgen God's Window en prachtige Potholes, reden we verder naar onze volgende bestemming, Timbavati Lodge. Onderweg hoorden we een vreemde "klik", en toen Erik weer wilde schakelen ging de versnellingspook alle kanten op behalve de goede. We schrokken ons rot - alweer de versnellingsbak! In de vierde versnelling reden we verder tot de eerste de beste afslag, een benzinepomp, waar we maar weer gingen bellen en verzochten om hulp. De reactie was inderdaad: "But that's the second one in two days !!" Ik deed mijn uiterste best uit te leggen dat het toch echt niet aan ons lag - wat later bevestigd werd door de Avis man die onze derde auto kwam brengen. We wilden perse een stukje met hem samen rijden zodat hij zag dat het echt niet aan ons schakelen te wijten was. Gelukkig ging het van toen af prima, maar we kunnen iedereen aanbevelen de auto vooraf goed te controleren en geen risico's te nemen, want stel je voor dat je midden in het Krueger park met panne komt te staan. Niet echt lekker ! 

Ook willen we even aangeven dat de lodge in St. Lucia wat tegenviel. Misschien waren we te verwend geraakt, maar ja...

In Hermanus hebben we een hele dag doorgebracht met kijken naar de talloze walvissen in de baai - de " Southern right whales" die daar komen om te paren. Ze zwommen vlak onder de kust, dus we konden ze heel goed zien zwemmen en spelen. Vaak hoorde je ze spuiten of met hun vinnen tegen het water klappen. We hebben gelunched met uitzicht op deze mysterieuze en indrukwekkende dieren.

Ik zou nog uren kunnen vertellen over deze vakantie; over de struisvogels, de grotten, de prachtige bergpassen, de mensen die graag over hun land praten en heel graag willen weten hoe jij er over denkt, over de heerlijke wijn en het verukkelukke eten, over het links rijden en de Tafelberg, over de penguins en de zeehonden en de woeste golven die sinds miljoenen jaren op de kusten beuken.

Maar dat zou te gek worden. Dit verslag is al langer geworden dan gepland. Wij gaan binnenkort aan de slag met het editen van zo'n 10 hour film en talloze foto's, en dan gaan we het gewoon nog eens beleven !

Heel hartelijk dank voor de verzorging van onze reis. Het was fantastisch ! We sturen een paar fotootjes mee, waarvan die van het luipaard nathourlijk de eerste prijs verdient ! 

Met vriendelijke groet,
Marianne Rijvers, Erik Philippus, Tim Philippus